कधी
शब्द तुझ्या माझ्यातले
ही मनाची भूक होते
समोर तू असलास की
मी कशी मूक होते

कारण
शब्दान्चीही फार आता
वाटू लागली भीती
ओतले  पसाभर तरी
नाहीं अर्थाची क्षीती
पण
नि:शब्दता अर्थपूर्ण 
आता तीचाच आधार
अर्थहीन विचारांचा
सोसवेना आता भार
तरीही
निघे मनाची कड़ी
विचार सुट्ती मोकाट
गुंतून भाव गुन्त्यात
मृगजल होई वाट

वाटे
कुठली ही वाट मनाची
रस्ते ही कुठले कुठले
फिरता शब्द दाही दिशा
प्रश्न नाही सुटले सुटले

मात्र
उरे प्रश्नांचीच साथ 
शब्दांच्या वाटेवरी
अल्प स्वल्प विरामचिन्हे
सोबतीला कधीतरी
अवतरण ,उदगारचिन्हे  
असती शब्दांचा श्वास
प्रश्न असे प्रारब्ध जरी
पूर्ण विरामाचा ध्यास 
..................................मधुवंती